Bu işgüzarlık serisi her çözüm süreci döneminde olduğu gibi bu barış süreci döneminde de yine başgösterdi. Tuhaf tuhaf isimli emitasyon dernekler, gri gri ak-tivistler ve bir de sosyal medya hesaplarında mavi tiki olan beyaz muhalif kimi “gazeteciler” yine megafonu Kürdün boynuna geçirip locadan lüzumsuz lüzumsuz konuşmaya başladılar.

“DEM Parti radikal bir arınmaya gitmezse dramatik bir sona sürüklenecek.”

Özellikle parmakları klavye ile hemhâl  olan mavi tikli beyaz muhalif gazetecilerin garabet tespitleri, hallerine ağlar mısın güler misin tadında. Cümleye bakınca insanın aklına kıyamet alametleri geliyor. Sanki Nuh’un Gemisi batıyor. Hâlbuki bu memlekette Kürt siyasetine “Bitti mahvoldu” kehaneti yapılalı neredeyse yarım asır oldu. Her on yılda bir aynı cümle yeniden ısıtılıp sofraya konur. Aslında belki de temennileri bu yönde..

1990’dan beri bu lafları hep duyarız..

HEP’in ömrü fazla uzun değil.

DEP bitti, Kürtler artık oy vermez.

Ardından HADEP,DEHAP, DTP, BDP, HDP…

Şimdi sıra DEM’e geldi.

Yani memlekette iki şey hiç değişmiyor: Devletin Kürt siyasetine tahammülsüzlüğü ve bazı aydınların Kürt siyasetine reçete yazma merakı ve hadsizliği..

Bir de bizim “beyaz muhalifler” vardır. Bunlar siyaseti genellikle steril ortamlarda yaparlar. Devletle kavga etmezler; devlete sadece kırılırlar. Devlet onları üzmüştür ama onlar devlete küsmemiştir.

Kürt siyasal aklı bireysel ve oligarik değildir. Eğer yeni bir oluşum ve dönüşüm gerekliyse Kürt siyasal hareketi bunu en iyi şekilde yapabilecek bir kapasiteye ve deneyime bilgiye her zaman sahiptir. Siz gidin başka yerde top oynayın…

Bunların muhalefeti trafik polisini görene kadardır.

Amaç biraz para, biraz kariyer, biraz konfordur.

Sohbetlerde Kürt hareketi için ‘Örgüt’ tabirini kullanırlar.

Bu mavi tikli alt sömürge kişilikler şimdi de üstelerine hiç de görev olmadığı halde DEM Parti’ye twetter (X) üzerinde çapsız yazılar yazarak bir birlerini retweetlemenin peşinde.

Devlete karşı bu kadar nazik olanların, DEM’e karşı bu kadar cesur olmasının sırrı nedir?

Devlete gelince: “Ben atvistim, gazeteciyim.”

DEM’e gelince devrim…

Devlete gelince temkin,

DEM’e gelince telkin.

Bu da memleketin yeni muhaliflik türü galiba: Sosyal medya muhalefeti diyoruz buna.

Bir de “arınma” meselesi var.

Bizim aydınların Kürt siyaseti için en sevdiği kelime budur: Arınma.

Kürt hareketi nedense sürekli arınmak zorundadır. Sürekli kendini tasfiye etmelidir.

İşin en ilginç yanı da şu:

Bu tür yazılar genellikle Kürt siyasetinin güç kaybettiği zamanlarda değil, tam tersine yeniden toparlandığı zamanlarda ortaya çıkar.

Çünkü bazı çevreler Kürt siyasetinin yok olmasını değil, kendi kontrolünde yeniden kurulmasını ister.

Yeni bir parti hayal ederler. Daha makul, daha steril, daha “beyaz”.

Devleti fazla rahatsız etmeyen, ama muhalif görünmeyi de ihmal etmeyen bir parti.

Bir tür salon muhalefeti.

Hâlbuki Kürt siyaseti elli yıldır salonlarda değil, sokakta kuruldu. Cezaevlerinde büyüdü. Yasaklarla, kapatmalarla, sürgünlerle yoğruldu.

O yüzden İrfan Aktan kimi gazeteci ve muadillerinin masa başında çizdiği “dramatik son” senaryolarının gerçekliği yoktur.

Çünkü bu hikâyeyi daha önce çok dinledik.

Her seferinde aynı cümle:

“Bu sefer gerçekten bitiyor.”

Ama bir türlü bitmiyor.

Mesele şu:

Bazıları Kürt siyasetine çok uzaktan bakıyor. O yüzden Kürt hareketini bir proje olarak görüyorlar.

Proje başarısız olursa yenisi kurulur diye düşünüyorlar.

2013–2015 çözüm sürecinde Kürdistan’da şalvarlı, boynunda şal, sırtında çanta olan tipler belirmişti. Hepsi de İstanbul’dan, Ankara’dan, İzmir’den gelirdi. Çoğu Kürt dostu Türk, aktivist, insan hakları savunucusuydu. Çok sonradan öğrendik ki sırt çantalarında, HDP’li belediyelere vermek için yanlarında getirdikleri projeler varmış. Amaçları parayı kırmakmış; bunu sonradan anladık.

İşte bu MAVİ TİKLİ BEYAZ MUHALİFLERİN başını çektiğini akım, yeni sürecin projeci ve aktivistleridir.